fbpx

Roland Cassiman

Roland Cassiman (1937 Ninove, België) woont in Antwerpen. Hij is beeldend kunstenaar, schrijver, dichter, flamenco- en jazzmusicus. Een Vlaming die half Spaans is geworden en heen en weer trok tussen beide landen. Hij is tot ‘comendator’ (commandeur) benoemd in Spanje en heeft in Frankrijk en Spanje grote tentoonstellingen op zijn naam staan. “Wat ik nu vooral doe is schilderen, jazz speel ik nog maar voor mijn plezier.”

Roland komt uit een zeer kunstzinnige familie, dus hij heft het van geen vreemde. Hij begon met muziek, kreeg klassieke vorming, piano, en leerde later de jazz kennen en werd jazzmuzikant in Brussel. Hij vond dat toch een heftig circuit en stapte over op de lichamelijke opvoeding en sport. Maar schilderen, tekenen en schrijven deed Roland altijd ernaast.

“Ik vertrek altijd van een figuratief beeld maar dat kan later geabstraheerd worden. Ik ben meer dan 70 jaar aan het tekenen en schilderen, want ik tekende al toen ik klein was. Ik had een onkel die was bakker, maar die kon prachtige portretten tekenen en die leerde mij het een en het ander. Als u naar mijn ontwikkeling vraagt kan ik dit zeggen: ik ben nooit naar een academie geweest, ik ben autodidact. In het begin schilderde ik in straten in donkere kleuren, expressionistisch. Vervolgens werden het menselijke figuren en portretten. Voor Karel Appel heb ik een enorme bewondering en zijn werk is abstract, maar zijn manier van zich uit te leven, zijn spontaniteit wilde ik ook verkrijgen, maar dan in figuratieve zin, en dat duurt natuurlijk even voor je er bent! Met de jaren is mijn werk wel abstracter geworden maar nooit totaal. Het gaat mij vooral om de emotie en om het zo rap mogelijk over te brengen.

[Uit Schoon Schip – Vlaams-Nederlands literair / cultureel tijdschrift – 15e jaargang, nummer 2/2008]

Cassiman maakte werken voor o.a. Manitas de Plata, “El Cordobes”; José Mari Manzanares; “Domecq”, Luis Francisco Espla, Paco Camino, Palomo Linares, Clem Schouwenaars, Chet Baker, Philip Catherine e.a. gekende figuren. De enige Belgische kunstenaar die ook tijdens een “Corrida de Prensa” in Spanje een “toro” (stier) werd opgedragen.

De ondertoon van zijn werken zijn zeker niet optimistisch. Cassiman noemt het een melancholisch-romantische waarheid. Het centrale thema is de mens. De mens niet in zijn totaliteit, maar als individu. Om dit te begrijpen heb je alleen gevoel nodig; geen uitleg, geen installatie. “Mensen moeten elkaar respecteren vindt hij en indien er zijn die je waarderen wordt het helemaal te gek. Krijg je van enkele uitzonderingen genegenheid, ja dan zie je bijna licht. Is er één persoon die je liefheeft dan kom je in een utopische Galaxy terecht.”