Lex Loman
Willem Peter Johannes Alexander Loman, Lex Loman (1957) omschrijft zijn stijl als expressionistisch: een vorm van Nieuw Realisme vermengd met expressionisme. Zelf plaatst hij zijn werk, naar eigen zeggen, onder de noemer van de Post-Human Beweging. Daarmee richt hij zich weliswaar op de mens als onderwerp, maar niet op een traditionele of realistische manier.
Deze stijl combineert hij met de verhalen en ervaringen die hij in zijn dagelijks leven tegenkomt en waaruit hij voortdurend inspiratie put. Tijdens het schilderproces ontstaat het kunstwerk organisch. Het is goed mogelijk dat op het doek een situatie verschijnt die hij jaren eerder heeft meegemaakt, maar de nadruk ligt daarbij niet op een specifieke gebeurtenis of persoon. Veel belangrijker zijn de indrukken en gevoelens die zich in zijn geheugen hebben vastgezet.
Soms duiken tijdens het schilderen beelden op die herinneringen oproepen aan lang vervlogen momenten. Die indrukken vertaalt hij vaak onbewust naar een visuele compositie. Achteraf kan hij soms herleiden waar een bepaald beeld vandaan komt, maar even vaak blijft de oorsprong ervan ongrijpbaar.
Het resultaat is een oeuvre waarin de menselijke figuur weliswaar aanwezig is, maar vooral dient als drager van emotie en beleving. Zijn werken tonen niet alleen mensen, maar geven bovenal een gevoel weer.
