Erich Wichman
Erich Wichman (Utrecht, 11 augustus 1890 – Amsterdam, 1 januari 1929) was een Nederlandse kunstenaar, excentriekeling, antiburgerlijk schrijver en fascist vanaf de jaren twintig. Hij was medeoprichter van de Rapaillepartij en bekend om zijn dwarsliggersmentaliteit.
Wichman groeide op in een intellectueel en artistiek gezin; zijn vader was hoogleraar geologie, zijn moeder schrijfster. Als kind toonde hij zowel intellect als artistieke aanleg, maar school liep slecht: hij verliet meerdere kostscholen en behaalde nooit zijn HBS-examen. In 1909 schreef hij zich in aan de Universiteit Utrecht, aanvankelijk voor scheikunde en biologie, later kunstgeschiedenis. Hij werd bekend om zijn dandyachtige verschijning en raakte betrokken bij de Literair-Historische Kring, waar hij vrienden vond onder jonge literaire talenten.
Zijn artistieke ontwikkeling omvatte schrijven, schilderen en muziek, beïnvloed door moderne Europese kunststromingen. Hij publiceerde onder andere De Tang en het Varken (1915) en exposeerde in 1913 op de Erster Deutscher Herbstsalon in Berlijn. Vanaf 1914 wijdde hij zich volledig aan kunst en vestigde zich in Amsterdam. Hij werkte onder meer met de Utrechtse Zilverfabriek van Begeer, maar doorbrak nooit definitief en bleef een kunstenaar van de marge.
Na de Eerste Wereldoorlog uitte zijn antiburgerlijke protest zich ook politiek. Samen met vrienden richtte hij de Rapaillepartij op, bedoeld als satirische en antiparlementaire demonstratie tegen de absurditeiten van het democratisch bestel, waarmee hij deelnam aan de Amsterdamse gemeenteraadsverkiezingen van 1921.
