Jan Hoving
Jan Hoving (geboren **23 november 1938 in Groningen) was een Nederlandse kunstenaar die vooral werkte als tekenaar, grafisch kunstenaar en schilder. Hij groeide op in een kunstzinnig milieu als zoon van de schilder Wietse Hoving en begon zijn loopbaan als etaleur en raamdecorateur, maar wijdde zich vanaf zijn midden-dertiger jaren geheel aan de kunst.
Aanvankelijk maakte hij figuratieve portretten en figuren, soms met langgerekte gezichten die aan kunstenaars als Modigliani deden denken. In de vroege jaren zeventig sloot hij zich kort aan bij Groep Nu, en toonde hij werk in onder meer het Groninger Museum en het Stedelijk Museum Amsterdam. Daarna werkte hij in serie-vormige, conceptuele projecten en deed hij visueel onderzoek naar begrippen als tijd.
Vanaf de jaren tachtig verschoof zijn stijl naar een vrijer, figuratief-expressieve aanpak, waarbij hij met oilsticks (olieverf in dikke krijtvorm) direct op doek of papier werkte. Zijn werk toont soms fantasierijke dieren, stillevens en kleurrijke vormen, en weerspiegelt zijn spontane, speelse benadering van tekenen en schilderen. Hoving werkte vaak onder specifieke lichtcondities en maakte regelmatig expressieve zelfportretten.
Hij overleed in 2020, en er zijn sinds zijn dood postume tentoonstellingen geweest, zoals de expositie ‘Struisvogelschilder’ in Galerie Noord in Groningen, waar onbekender werk uit zijn omvangrijke oeuvre werd gepresenteerd. Zijn werk is opgenomen in collecties zoals die van het Groninger Museum en de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed.
