Jean-Baptiste Camille Corot
Jean-Baptiste Camille Corot (Parijs, 16 juli 1796 – 22 februari 1875) was een Franse schilder en overgangsfiguur tussen klassieke en moderne kunst, vooral bekend om zijn landschappen en als voorloper van de impressionisten. Corot, afkomstig uit een welgesteld gezin, gaf zijn handelsloopbaan op op 26-jarige leeftijd om schilder te worden, gesteund door een jaarlijkse toelage van zijn ouders. Hij kreeg een klassieke opleiding bij Achille Etna Michallon en Jean-Victor Bertin en reisde later door Frankrijk, Zwitserland, Nederland, Engeland en Italië, waar vooral Italië zijn stijl sterk beïnvloedde.
Vanaf het begin schilderde hij landschappen, aanvankelijk in de vrije natuur rond Rouen, Parijs en Ville-d’Avray. In 1827 werd zijn werk voor het eerst toegelaten tot de Parijse Salon, en in 1833 won hij een prijs voor een groot landschap. Zijn grote succes en officiële erkenning kwamen vanaf de jaren 1850. Corot werd gewaardeerd om zijn schilderkunst en persoonlijkheid; hij hielp collega-kunstenaars en werd geprezen door tijdgenoten als Gustave Courbet en Charles Baudelaire.
Corot combineerde het classicisme met poëtische en natuurlijke elementen, zonder ideologische focus, en schilderde mensfiguren vaak als bijzaak in zijn landschappen. Hij werkte zowel buiten in de natuur als in zijn atelier aan grotere werken en maakte ook mythologische, literaire en religieuze schilderijen. Zijn werk, zoals Haven van La Rochelle en Herinnering aan Mortefontaine, maakte hem tot een belangrijke inspiratiebron voor impressionisten als Camille Pissarro en Claude Monet, hoewel hij niet deelnam aan hun tentoonstellingen.
Aan Corot worden meer dan 3.000 schilderijen en circa 600 tekeningen toegeschreven, van kleine olieschetsen tot grote studiowerken, allen gewaardeerd om hun poëtische en natuurlijke kwaliteiten.
